Pijnlijke inspiratie
BaanCoach – Maandag 13 september 2010 – 13:38 – 82 X gelezen
Pijnlijk inspirerend.
Afgelopen weekend was voor mij een wandeling langs pijnlijke inspirerende leermomenten.
Hoewel ik me regelmatig voorneem om ‘meer goeds te doen’ komt er in de praktijk –naast afval scheiden, een keertje collecte lopen en bio-dingen kopen- bar weinig van. Afgelopen weekend heb ik iets met het voornemen gedaan: ik ben met een groep ‘jonge mensen’ een middag ‘oude mensen in een bejaardentehuis’ gaan vermaken. Gelukkig had ik me al opgegeven, want toen ik zaterdagmiddag op de fiets moest stappen om er naar toe te gaan ging dat niet van harte.
Ik belandde in een veel te warme zaal met ‘arme oude mensen’ die eruit zagen alsof ze net zoveel zin hadden als ik. En natuurlijk was de oude dame die aan mij werd gekoppeld zo spraakzaam als een kerkbank. De kennismaking verliep dan ook bijzonder stroef. Ik ben geen natuurtalent in ‘koetje-kalfje-geleuter’ dus deed mijn allerbeste best om een gesprek met deze dame op gang te laten komen. Een verdieping in de leefomstandigheden van mijn deelgenoot: -” wat doet u dagelijks? Wat vindt u nou enorm leuk om te doen, heeft u hobbies?”- leverde al snel een sneer op met betrekking tot mijn bovenmatige nieuwsgierigheid. Mevrouw en ik waren geen soepel setje.
Hoewel mijn voorgaande verhaal anders doet vermoeden was het een pijnlijk inspirerende middag! Er waren dames van diep in de negentig die hun hakjes hadden aangetrokken om ons een lesje Line-dance te geven. Er was een 97-jarige die zich de week ervoor in de boeien had laten slaan door politie omdat ze zo nieuwsgierig was hoe een politiecel er nou uitziet van binnen. Een keurig dametje van 92 dat zich elke dag opmaakt om er gewoon goed bij te zitten en zichzelf daar blij mee te voelen. Datzelfde oude dametje kon bijna niet meer stoppen met het tappen van (hele) schuine moppen!
Wat was er pijnlijk inspirerend? Hebben wij deze mensen een middag vermaakt of hebben zij ons vermaakt? Ze hebben mij in ieder geval weer iets geleerd: dat sommigen allang kunnen smssen; dat Michael Jackson dood is maar wel lekker is om op te dansen; dat de string is uitgevonden om de productiekosten te drukken.
Maar vooral dat je leven gewoon door gaat ook al verlies je partners, kinderen en lichaamsfuncties. De drang om te blijven streven naar tevredenheid en geluk in je omgeving, om met passie te blijven leven…omdat het leven toch gewoon door gaat en je altijd invloed hebt op de mate van tevredenheid. Dat wij ‘jongeren’ met onze ‘drukke levens’ soms geneigd zijn beren op de weg te blijven zien. Maar brengt dat de oplossing? Deze ervaren mensen hebben mooie dingen geleerd in hun leven en willen dat graag delen met de ‘jongeren’. Deze mensen leven omdát ze knokken voor het mooie in hun bestaan en gaan voor de oplossing. Wat een kracht, wat een passie!
Maar er was dit weekend nog meer pijnlijke inspiratie.
Een gesprek met een goede vriendin die gewoon helemaal stuk zat. Te hard gerend en te hard genegeerd. Een aantal maanden geleden zat ik in dezelfde situatie. Ik heb voor het eerst in mijn leven deze signalen gezien en het duurde even voordat ik het erkende. Ik heb geknokt, gejankt en genegeerd. Maar vooral heel veel geleerd. Terwijl je hierover praat met iemand die je lief is ontdek je opeens wat je allemaal hebt geleerd en hoe goed het met je gaat. Een pijnlijke, bijna valse, ontdekking die bij mij wel blijdschap meebrengt. Ik hoop dat ze ook leert wat ik heb geleerd.
En nog eentje: een zondag-middag-verjaardag-gesprek met de moeder van een andere vriendin leverde mij eenzelfde gevoel op. Een vrouw die na 35 jaar huwelijk met volwassen kinderen en kleinkinderen, opeens in de clinch raakte met haar echtgenoot. Diep verborgen verdriet werd in korte tijd als golf van haat en verwijt over het huwelijk uitgestort. En nu praten ze al anderhalf jaar niet meer.
De woede van de vrouw over ’haar man die gewoon verder gaat met leven’ is omgeslagen in een diepe depressie: ”ik ben nergens goed voor en heb geen toekomst”. Terwijl ik aan de ene kant vals dacht: “ik had beter moeten kijken waar ik wilde gaan zitten”, merkte ik ook dat ik wilde helpen.
Maar dat kan ik niet. Deze vrouw heeft al alle hulp en verzorging en ik ben echt niet degene die dan WEL het verschil zou maken. Deze vrouw is nu even niet meer in staat haar eigen kaars aan te steken – haar motor te laten draaien. Ze neemt desastreuze besluiten uit een soort van ‘wat maakt het uit ik stel toch niets voor’- gevoel.
Met deze moeder komt het uiteindelijk wel goed – hoop ik. Ik heb haar natuurlijk nog wat opmerkingen meegegeven in de hoop haar hiermee wat te inspireren om weer van zichzelf te houden. Maar weet niet of ze er wat aan heeft. Ze heeft wel een liefdevolle omgeving en ik hoop dat ze daarin weer haar kracht – haar EIGEN kracht – hervindt.
Wat ik leerde? Dat ik blij ben met mijn oplossingsgerichte instelling. Door vallen en opstaan heb ik geleerd om in geval van twijfel voor “IK” te kiezen. Dat heb ik geleerd!
Hoe je dat doet? Pak jezelf en kijk naar je opties. Als je jezelf toestaat om even stil te staan en vol verwondering een rondje te draaien in je leven dan zie je misschien je opties; andere opties dan wanneer je door was gelopen.
Maar ook: elke dag even nadenken over wat er die dag voorbij is gekomen (reflecteren). Wat was fijn en wat was niet fijn? En wat maakte iets fijn (of juist niet)? Heb je alle kansen gezien? Heb je er ook iets mee gedaan? Zo nee: wat maakte dat je ervoor koos om er niets mee te doen? Was het een bewuste keuze of heb je niet bewust naar de keuze gekeken? Sta jezelf toe om geen oordeel over je keuze te vellen maar met verwondering naar je keuze te kijken. Dat je een keer even ‘geen zin had om….’ is toch prima? Als je het maar bewust doet en er later geen last van krijgt.
Als ik mezelf scherp houd en serieus neem dan kan ik meer van mezelf en dus ook anderen houden. Andere mensen hebben meer aan mij. Misschien als spiegel, rustpunt of flapuit van tegeltjeswijsheden. Het HOE doet er niet toe, maar het doen wel.
Doorgeslagen egocentrisme? Misschien wel. Maar andersom gedacht: als ik niet van mezelf houd reageer ik makkelijk vanuit angst en negativiteit. Ik vergeet de mooie opties en oplossingen te zien en sluit mezelf af voor de pareltjes van de dag: de onvoorziene leermomenten. En dus vergeet ik anderen er ook op te attenderen. Terwijl ik mogelijk –naast zelf geïnspireerd zijn –ook nog iemand anders had kunnen inspireren alleen door een pareltje dat me opvalt te delen: “zie jij het ook?” Dat moment om even bij stil te staan en te koesteren. En wie weet inspireert deze persoon dan weer een ander. Of heeft gewoon een mooi leermoment, een paar fijne seconden en komt thuis met een glimlach in plaats van een frons.
Als iets werkt, doe het vaker en leer het anderen.
Ik hoop dat ik weer iemand heb geïnspireerd vandaag.
